Dat iemand functioneert, betekent niet dat het goed gaat.
Het betekent alleen dat het nóg lukt.

Wat je vaak niet aan de buitenkant ziet is dit:
Het vele voorbereiden.
Alles vooraf doordenken.
Zaken voor jezelf helder krijgen.
Zoeken naar structuur voordat de dag überhaupt kan beginnen.
Bijtanken in het weekend, om er maandag weer voor te gaan.

Bij neurodivergente medewerkers speelt dit vaak volledig af in hun hoofd.
Geen opvallende signalen, alles onder de oppervlakte.
Alleen het kost hen een steeds grotere mentale inspanning om te blijven leveren.

Leiders kijken naar prestaties. Uiteraard.

Maar zelden wat er nodig is om die prestaties mogelijk te maken.

Precies daar ontstaat verzuim.
Maar lang voordat iemand zich ziekmeldt, wordt de prijs al betaald.
In verlies van scherpte, in vertraging en extra afstemming.
In een waardevolle professional die steeds meer op standje overleven staat.

Dat kost je bakken met geld.
Uiteindelijk kost het je je meest waardevolle asset.

De vraag die verzuim voorkomt, is niet: gaat het goed?
De vraag is: wat vraagt dit van iemand om zo te blijven functioneren?

Wie dit verschil niet leert zien, verliest cruciale medewerkers.
Niet vandaag. Wel straks.