Als leidinggevende en Managing Director in de corporate wereld probeerde ik jarenlang alles in balans te houden: een succesvolle carrière, moederschap en vrijwilligerswerk. Overdag leek ik alles onder controle te hebben. Onder de oppervlakte bouwde de druk zich op. Ik wilde voldoen aan ieders verwachtingen, inclusief die van mezelf.
Toen ik ontdekte dat ik een neurodivergent brein heb, kreeg ik een verklaring, maar geen oplossing. Ik ging door, paste me aan en negeerde de signalen. Tot mijn lichaam stop zei. De hoofdpijn, de uitputting en de constante overbelasting dwongen me om het anders te doen.
Pas toen ik echt begreep hoe mijn brein werkt en wat mijn randvoorwaarden zijn om duurzaam te functioneren, veranderde mijn manier van werken. Niet door mezelf te repareren, maar door mijn werk anders in te richten.
Die ervaring veranderde ook mijn kijk op organisaties. Ik zag hoe loyale, slimme professionals structureel overcompenseren in systemen die vol ruis, onduidelijke verwachtingen en constante onderbrekingen zitten. Vandaag help ik leiders om precies daar in te grijpen. Niet door mensen te veranderen, maar door het werk en het leiderschap zo in te richten dat talent niet opbrandt, maar duurzaam kan excelleren.
Ik help leiders hun manier van werken veranderen, zodat neurodivergent talent niet langer hoeft op te branden om te presteren.
Concreet toegepast in de dagelijkse praktijk.
Werk is ingericht voor het gemiddelde. Dat lijkt efficiënt, maar precies daar verliezen organisaties geld, energie en talent. Tegelijk zie ik neurodivergente professionals die zich blijven aanpassen, tot het niet meer gaat. Dat moet anders. Ik laat organisaties zien hoe zij dit vóór zijn en hoe hun beste mensen optimaal blijven presteren.
Waarmee voed jij jezelf?
En dan bedoel ik niet alleen wat je letterlijk eet.
Waar voed je je gedachten mee en je intentie? Waar geef je je aandacht aan? Met welke mensen omring je je en welke gesprekken laat je toe? Dat inzicht heeft mij veel bewuster gemaakt. Wat je toelaat, bepaalt hoe je leeft.
Bij mezelf blijven.
In een intensieve fase, als managing director bij een Amerikaans bedrijf en met een jong gezin, heb ik ja gezegd tegen taken en verantwoordelijkheden die niet bij mij pasten. Niet de rol, wel onderdelen ervan. Dat hou je een tijd vol, maar daar betaal je altijd een rekening voor. Die ervaring heeft me geleerd om scherper te luisteren naar mezelf.
Door mijn kennis van organisaties, verzuim en neurodiversiteit zie ik waar het misgaat vóórdat het zichtbaar wordt. Ik zie waar neurodivergente professionals zichzelf voorbijlopen, waar systemen niet meer werken en waar organisaties denken dat het goed gaat, terwijl het risico zich opstapelt. Ik benoem wat anderen missen en maak duidelijk welke keuzes dan nodig zijn.
Tijd doorbrengen met de mensen die mij dierbaar zijn. Uit eten bij een goed restaurant. Zon meepakken op een terras. Slenteren langs de grachten van Amsterdam. Ik lees veel en verdiep me graag in de Tao.
Tijd nemen voor mezelf. Ik stem af op wat op dat moment nodig is. Mediteren, lezen of een uur sporten.
Over persoonlijke ontwikkeling en diepere zingeving. Over waarom we zo vaak blijven hangen in wat bekend is of hoe het ‘hoort’, ook als het ons eigenlijk niet voedt.