‘Heb je een minuutje?’

Hij knikt. Ze sluit de deur achter zich en blijft even staan voordat ze begint te praten.
‘Ik denk dat ik even pas op de plaats moet maken. Ik slaap slecht en ik merk dat ik steeds meer moeite heb met schakelen. Het voelt alsof mijn systeem sneller volloopt dan ik zelf doorheb.’

Hij kijkt verbaasd op.

‘Maar je doet het toch goed? Ik heb nergens iets van gemerkt.’
Ze wrijft met haar hand over haar voorhoofd.
‘Dat sluipt erin bij mij. Ik denk steeds dat het nog wel kan, ik beweeg mee, ik vang dingen op. En ineens besef ik dat ik al weken over mijn grens zit, zonder dat ik zag wanneer het misging.’

Een korte stilte.
‘Had je dit eerder kunnen aangeven?’ vraagt hij.
Ze schudt zacht haar hoofd.
‘Ik denk dat ik het zelf ook niet goed heb gezien. Je blijft doorgaan. Tot het moment waarop het niet meer lukt.’

Wat hier gebeurt is geen uitzondering.

Voor veel neurodivergente denkers voelt aanpassen zo vanzelfsprekend dat ze hun eigen signalen pas laat herkennen. Masking begint bij de persoon, maar wordt sterker wanneer de manier van werken niet past bij hoe iemand denkt en informatie verwerkt. Dan blijft iemand zich aanpassen om mee te kunnen, ook als dat veel energie kost. Meestal gebeurt dat ongemerkt. Voor de omgeving, maar soms ook voor de medewerker zelf.

De gevolgen zijn voor iedereen voelbaar.
Voor de medewerker zelf die opeens ziek thuis komt te zitten. Voor het team dat ineens een schakel mist en voor de organisatie die wordt overvallen door een ziekmelding die niemand zag aankomen.

En precies dát is wat ik help voorkomen.

Niet door individuele medewerkers te ‘fixen’, maar door het systeem zo te ontwerpen dat niemand hoeft door te blijven gaan tot het punt waarop uitval onvermijdelijk wordt.

Wanneer die basis klopt, verandert de hele organisatie mee.
Teams werken niet alleen rustiger, maar leveren structureel betere prestaties.
En verzuim daalt niet een beetje, maar stabiliseert op een niveau dat jarenlang onhaalbaar leek.